Σε αυτή την ζωή είναι καλό τελικά να έχεις αγαπημένους ήρωες. Αυτούς που σε κάνουν να περνάς και να αισθάνεσαι όμορφα αλλά και να θες να γίνεις καλύτερος άνθρωπος.

Επιλέγοντας σαφώς την μουσική και πιο συγκεκριμένα τα αγαπημένα 60s έμαθα να εκτιμώ την τσαχπινιά και την πονηριά του ρυθμού που πολλοί καλοί συνθέτες κρατάγαν σε Ευρώπη και Αμερική. Ρυθμός bossa nova, jazz, boogaloo, cha cha, latin, funk, bolero, exotica και πάει λέγοντας.

Μουσικά είδη στα οποία εδώ στην μικρή Ελλάδα πολλοί μουσικόφιλοι και μουσικοκριτικοί αναφέρονταν χρησιμοποιόντας τον όρο «ελαφριά μουσική», όπως  έχω γράψει αρκετές φορές. Μας αρέσει η ελαφριά μουσική και αυτό φαίνεται.

Αγαπάς αυτό τον ήχο, επομένως τον ψάχνεις σε όλες τις χώρες μέχρι που μοιραία φτάνεις και στην χώρα σου. Εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά γιατί  σχεδόν όλοι οι μουσικόφιλοι «λυγίζουν» μπροστά στο εγχώριο προιόν και αυτό γιατί πρώτον, δείχνει πρωτοπορία και μοναδικότητα μέσα στο πλήθος των ελληνικών κυκλοφοριών που μαστίζονται στα μπουζούκια και το ανατολίτικο στυλ και δεύτερον επειδή πολύ απλά το προϊόν είναι άψογο.

Ο Γεράσιμος Λαβράνος κατα κάποιο τρόπο ήταν «προγραμματισμένος» να πάει την ελληνική δισκογραφία μπροστά. Ξεκίνησε με τις σωστές επιρροές, κατάφερε να γράψει υπέροχες συνθέσεις και έκλεισε την καριέρα του ακριβώς όταν έπρεπε χωρίς ποτέ να συμβιβαστεί. Περισσότερα…

Πηγή : http://popaganda.gr