Το Γυάλινο Μουσικό θέατρο παρουσιάζει δύο συναυλίες, με τον  Μανώλη Μητσιά (20/2) και τον Γιώργο Μαργαρίτη (27/2) να τραγουδούν τα καλύτερα του Άκη Πάνου

Δεκαπέντε χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την ημέρα που ο λαϊκός Έλληνας συνθέτης, Άκης Πάνου άφησε την τελευταία του πνοή, χτυπημένος από τον καρκίνο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, τα πέρασε στο κελί των φυλακών της Κομοτηνής, μετά τη δολοφονία του εραστή και πατέρα του παιδιού της κόρης του, Ελευθερίας, Σωτήρη Γιαλαμά.

Το δικαστήριο του επέβαλε την ποινή της ισόβιας κάθειρξης. «Ο Άκης Πάνου μου είπε “Κοίταξε κυρ Αλέκο. Πρώτη φορά με είπε κυρ-Αλέκο. Πριν από δαύτους εγώ τον Άκη τον Πάνου τον έχω δικάσει. Τον έχω καταδικάσει ισόβια”», είχε πει ο συνήγορος του Άκη Πάνου, Αλέξανδρος Κατσαντώνης, που έφυγε το 2013 από τη ζωή. Εκείνο όμως που τον είχε πικράνει, ήταν ότι το δικαστήριο δεν του είχε αναγνωρίσει ούτε ένα ελαφρυντικό, ούτε καν αυτό της προσφοράς στην πολιτιστική κληρονομίαστην Ελλάδα. Ο Άκης Πάνου είχε ηχογραφήσει περισσότερα από 200 τραγούδια. Κάποια από αυτά θα ακουστούν στο μεγάλο αφιέρωμα που θα παρουσιαστεί στις 20 και 27 Φεβρουαρίου στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. Στις δύο συναυλίες θα τραγουδήσουν ο Μανώλης Μητσιάς και ο Γιώργος Μαργαρίτης.

Αυτοδίδακτος μουσικός ο Άκης Πάνου με έφεση αρχικά στη στιχουργική ολοκλήρωσε από τα πρώτα του τραγούδια «προσωπικότητα» ξεχωριστή στο δισκογραφικό γίγνεσθαι . Η αιχμηρή του πένα, η ενδοσκοπική και αναλυτική ματιά του τον κάνουν μοναδικό και του δίνουν θέση μαζί με τους κορυφαίους του ελληνικού τραγουδιού.

Ο Άκης Πάνου είχε γράψει:
«Εγώ είμαι ρεμπέτης 100%. Εθελοντής ρεμπέτης. Όχι κληρωτός. Γιατί ο κληρωτός υπάρχει περίπτωση να απολυθεί. Ενώ εγώ θα μείνω για πάντα ρεμπέτης. Λένε πως τέλειωσε το ρεμπέτικο, πεθάναν οι ρεμπέτες. Μήπως εννοούν ρεμπέτη αυτόν που έπινε αργιλέ; Πρέπει να ξέρουν ότι αυτοί που λέγανε «πίνω αργιλέ», τότε που το λέγανε, το χασίσι είχε δέκα μέρες η οκά. Ενώ τώρα έχει φτάσει πέντε χρόνια το δράμι – και να ’ταν δράμι… Ας μην περιμένουν επομένως στους καιρούς μας τέτοιες εξομολογήσεις…

Γεννήθηκα στην Αθήνα, στου Χαροκόπου, το 1933. Γειτονιά με πολλούς πρόσφυγες, ιδίως Ποντίους. Από μικρό παιδί ζω μες στη μουσική. Μες στους κεμετζέδες και στα τραγούδια των Ποντίων, στην κλασική κιθάρα, που παίζει ο αδερφός της μάνας μου, Περικλής Σακελλαρίδης, στα ρεμπέτικα που είναι διάχυτα παντού στην περιοχή μας. Φαντάσου, δώδεκα χρονώ φεύγω από το σπίτι και πάω στις Τζιτζιφιές, απέναντι από το κέντρο του Καλαματιανού. Ξαπλώνω στην αμμουδιά και ακούω μπουζούκια ως τις τρεις το πρωί. Έχω τελείως ξεχαστεί! Κι όταν γυρίζω στους δικούς μου, με πιάνει ο πατέρας μου και με πάει στο τμήμα… Ο πατέρας μου… Ένα ανθρωπάκι κοντό, μια σταλιά, αλλά με μεγάλη δύναμη στον χαρακτήρα. Εκείνα τα χρόνια είναι διαχειριστής στη βασιλική φρουρά και θέλει να με δει νοικοκυρόπαιδο. Με στέλνει στους προσκόπους. Και στο κατηχητικό. Εγώ όμως έχω αλλού τον νου μου… Περισσότερα…

Πηγή : http://www.protothema.gr